Dr. M. Galip Baysan
Son günlerde gözlemlediğimiz kadarı ile Modern Türkiye Cumhuriyeti yöneticilerinin büyük bir şevk, heves ve hatta hayranlıkla Osmanlı hayranlığı içinde hareket etmeğe başlamışlardır. Osmanlıya dönüşüm artık yalaka basın olarak tanımlanan yandaş basın/yayın organlarınca açıktan açığa söylenir oldu. Demokratik kurallar gereği sadece bir seçim dönemi için seçilen bu halk temsilcilerinin kendilerine ebediyen bu ülkenin başında kalacakmış gibi düşünmeleri ve çağı ve zarla zorla da olsa medeni alemi bir ucundan yakalamayı başarmış genç Türk Cumhuriyetini yeniden Osmanlı yaşamına döndürmeye çalışmaları bu ülkeye ve bu halka yapılmış en büyük kötülük olarak kabul edilmelidir. Bu konuda ne demek istediğimizi anlatabilmek için, geçmişte Siyasi Düşünceler tarihinin sayfaları arasında biraz dolaşmak yeterli olacaktır.
Bilindiği gibi tarihçiler ve siyaset yazarları, İbni Haldun’dan devralınan Uzviyetçi teoriye dayanarak(1), Osmanlı Devletinin ömrünü beş kısma ayırmışlardır. Kuruluş (1299-1453), Yükselme (1453-1579), Durma (1579-1683), Gerileme (1683-1792) ve Yıkılış (1792-1922) devreleri(2).
